Jedna loša pjesma i njen životni put

[Ukupno: 0   Prosjek: 0/5]

Na listu zgužvanog papira leži,

vlažna od znoja nervoznih dlanova

jer melanholik što je zabilježi

smatra da srce nema,poče snova.

 

Govori o nekoj zlatkastoj patini

ni nalik na buđ koja je oblijepi

o cvijetnom polju,nebeskoj visini

blagim riječima,ljubavnoj okrepi.

 

Pogledi razni,nježno šaputanje

tu žive,gudi muzika nemira

mada sve više škripi ,no što svira

kao kahektično jektično disanje.

 

Ljulja se u zlatnom blatu usred lokve

kao neki muzej postmodernog stila

i prizivlje muze i sudbe tokove

horoskopske znake i buljuke vila.

 

Poput otkinute ruže od papira

hrabro se opire iskušenju kiše

roni s ćikovima i snagu sabira

a kad  ovedri ,sva spokojna diše.

 

Suši se na vjetru,dok slova blijede

i primaju izgled presovanih mrava

pa  postaje trošna kao komad krede

izgubljen u polju narkotičkih trava.

 

Na kraju je neki čistunac ugleda

pokupi i anđelu higijene preda.

 

 

Odgovori

Ova web-stranica koristi Akismet za zaštitu protiv spama. Saznajte kako se obrađuju podaci komentara.

Subscribe without commenting