POMUTENA SVIJEST

Ja, ti i ja, ili.. Ja sama, sa svojom sjenom gledam uporno, uzalud, moje oči lutaju prazninom vijuge mozga pulsiraju ispravljaju, sudaraju gubim svjest .. sve se pomešalo   Što se dogodilo? … sa mnom, sa tobom, jesi li tu? ili si nečujno otišao ostavljajući samo sjenu, da podseča da si stvarno bio tu.   Prebirem po osječajima, gledam, u mojoj duši, ništa, sve je nestalo praznina gluha caruje, prostor, bez povjetarca bez vazduha samo … Ja …? ili požutjelim list jesenjim vjetrom.donešen.   Teška siva magla svuda,… sve je…

TIŠINA BOLA

Ovo je posljednji put slomljena rekla sam, al u srcu znala sam da lažem. I evo, ovdje sam opet usred bjeline dana. u mrtvoj tišini hodajuči po kostiju pokopane u boli, koje vrište na svakom koraku. Srce tiho jauče drhta, zbunjeno želi pobjeći, preuske su grudi za tako veliku bol. hodam, kao bosa po vatrenoj stazi koja peče kao suze u očima mojim. Donosim ti I cvijeće da zakitim mramor i ostavim deo bola da bar malo olakšam moju dušu. Uzalud … samo sebe zavaravam ne pomaže … ništa ne vredi jer previse je boli za izgubljene duše negdje … daleko … gdje pogled ne doseže plač se ne čuje ljubav tiho ponire. Samo … bolna tuga ostaje rana koja krvari, pogled zamagljen, očaj koji ubija…

Boja tuge

Boja vina boja noči bolni uzdah moje moči sečanje, na tvoje oči još crnije nego noči. Bolnih ruku, uzdah brišem razapeta teško dišem srce jadno tiho kuca, pod pritiskom glava puca. Oko mene plašt tamnine neče ona, mene da odmine preteška za moje grudi, a več je zora počela da rudi. Duša moja to ne oseča i sjaj me na bol podseča, ostaviču samo srce moje žrtva lažne, ljubavi tvoje. Vertovi ga mogu žariti nesreči ga lako dariti tugom crnom ga pokriti od života, večno sakriti. Bolelo me isuviše jako…

DOĐI…

Preskoči ogradu monotonije dođi u vrtu nespokoja, zajedno da lebdimo na valovima vjetrova da ronimo dubine nepoznatog, na dlanovima ćemo nositi lepotu pjesmu srca, plesat čemo po otkucaje srca, prkosit čemo suncu, smijat čemo se mjesečevoj svetlosti, milovat čemo se sa zvijezdama što nebo krase, dođi … napustiti stvarnost ući čemo u svijet snova, budni čemo sanjati žedni čemo se opijati s ljubavlju, gladani  ćemo se ljubiti u strasti neskrotivoj, u ludilo razum čemo rasposlati, drhtat čemo od vrućine uzdaha, uživati … u ruke nemoguće.

OPROSTI MI

Oprosti mi što moj uzdah branuje vazduh, i remeti mir tvojih sklopljenih očiju, milujuči trepavice. Oprosti mi što  moja ljubav, topi smrznute kristale koji ukrašavaju, zaspalo srce u grudima tvojim. Oprosti mi što remetim tvoj miran san, jače je od mene želim prva da ti poželim srečan dan. Oprosti mi za sve što sam htela, od tebe a ništa nisam uzela, sve što sam imala tebi sam dala, za sebe sam sve boli ubrala. Oprosti mi što ovo pišem a tako bi htela da sve izbrišem.

ДОЈДИ…

ДОЈДИ… Прескокни ја оградата на монотонијата дојди во градината на неспокојот, заедно да лебдиме по брановите на ветровите, да нуркаме во длабочината непозната, во дланките ќе ја носиме милината од песната на срцето, ќе танцуваме по пулсирањето на срцето, ќе му пркосиме на сонцето, ќе и се смееме месечевата светлина, ќе се галиме со ѕвездите по небо распослани, дојди… напушти го јавето ќе влеземе во светот на соништата, будни ќе сонуваме жедни ќе се опиваме со љубовта, гладни ќе се љубиме во страста нескротива, во безумие разумот ќе го посееме,…

НАПУШТЕН АНГЕЛ

НАПУШТЕН АНЃЕЛ Горчина тешка, ми гази по душата, бес разулавен, градите ги кине, очите гледаат, сфеста, одбива да поверува толкава суровост, немилосрдност болна живот… судбина истркалана низ суводолица трнлива се чини гледаш ангел стуткан… се одмора преморен да направи ниту само еден покрет не издржа срцето се упатив таму. Густи, млитави кадрици го покриле лицето, главата неведната без желба да ја подигне, нежно, со растреперена рака ги подигнав прамените што лицето го скриваа занемев… тоа беа најубавите очи сјајни како ѕведздите на небото, поглед празен, до болка, усни румени, како…

GDE SAM…

Gde sam..? šta sam? zrno peska u pustinji žednoj, ptičje pero od ptice u jato, izgubljeni koral na morskom dnu, kap kiše u oluji besnoj, gde sam? šta sam? Slomljena sjena što za tobom ide, samo mig trepeta u očima tvojim, zrno žita u grstu ispod melničkog kamena, il samo list trave u cvetnoj poljani, gde sam? u tvom životu šta sam? Izbledela slika, spomen zaboravljen, bezvredan trepet, ukradeni uzdah, iz grudima tvojih, il možda… udavljena kap u čašu vina, ništa… nema me.. onda…zaašto? toliko me steže, guši, boli, ubija,…

DOZVOLI MI

Dozvoli mi, dozvoli mi da stavim glavu na tvoje rame, ne, nemoj se ni malo maknuti, nemoj me ni rukom taknuti. Pusti da isplačem svoje jade, što mi ih tuga do sad dade, jer mi život svaki dan sreču krade. Ako potraje malo đuže i rame te zaboli, da se probudim ne dozvoli, na hladnom kamenu glavu mi spusti i tiho me napusti. Možeš staviti i malo cveča za vremena sledeča, tako ču ostati kamen ču postati, moje boli če prestati a ja zauvek nestati.

I DOĐE DAN

I dođe dan kad se sunce mora rastati sa zorom, kad se mesec mora oprostiti sa nebom, i dođe dan kada ptice ne lete u jato kada zvede morem plešu uz muzike tuge. I dođe dan kad me napusti sjena, bez reči ostadoh sama, duša odleti na nebo i ostavi duboku jamu da tražim izgubljenu sreču. I dođe dan kad  izgubih sebe i svuda oko mene kad pogledam vidim samo tebe.

NESONICA

Ete nokta pak si ide kolku teska li ke bide zarem ke odmoram oci jas vo sonot da najdam spas. Sekoja nok mora mi e srce mnogu tesko vie, no sonot ne doaga nitu tezina mi proaga. Ete nokta pak se spusti sonot jave ne napusti navrele spomeni stari, nema sonot da me dari. Da odmoram oci navedeni so biser solzi naredeni, da odmoram i jas pusta vo ovaa temnina gusta.

ЦВЕТ ОД КАМЕН

Крај постела бела тажна мајка седи, скршена од болка цела сите молитви ги реди. Зошто Боже таква казна мојата куќа за цел век да остане празна. Со треперлива рака подвиткана од мака, ќерка нежно си гали мисли, болка ќе и намали. За таа болка лек нема секојдневно болеста поголем замав зема. Дојде и тој ден суден сè да покрие камен студен, стара мајка прсти крши животот за неа заврши. Ја скрши таа тага пуста онеме мајчина уста кога виде, момче цвеќе носи од глава си искуби коси. На мермер студен…